ช่วงสายๆ พวกเราเดินทางถึงสามเหลี่ยมทองคำ (Golden Triangle) บรรดานักเดินทางเริ่มรู้สึกร่างกายขาดสารกระตุ้น แม่หน่อยก้อเลยเลี้ยงกาแฟสด และชาเย็นที่หวานสุดใจ แต่พวกเราก้อไม่ท้อ ยังตั้งใจจะหากาแฟสดและชาเย็นอร่อยๆ กินให้ได้!! 
เรายืนมองวิวฝั่งลาว เห็นเค้าพัฒนาเป็นคาสิโน มีหอการแสดงดีไซน์เก๋ และปรับภูมิทัศน์ให้ดูสวยขึ้น ทีแรกผู้ใหญ่(โดยเฉพาะพี่หนุ่ม)ก้อตัดสินใจกันว่าจะไม่ข้ามไปล่ะ เรือมันดูเล็กๆ นั่งได้ลำละไม่เกินห้าคน เทียบกับแม่น้ำโขงที่ช่างกว้างใหญ่ แต่ในที่สุดพี่หนุ่มก้อทนเสียงรบเร้าว่า "ป๊า...หนูอยากนั่งเรือไปเที่ยวเมืองนอก" ไม่ไหว ก้อเลยเช่าเรือบ้านละหนึ่งลำๆ ละห้าร้อยบาท เพื่อไปชมสามเหลี่ยมทองคำใกล้ๆ และข้ามไปเที่ยวตลาดลาว เรือหางยาวขับได้หวาดเสียวมาก แต่ยัยไอดินชอบมาก หัวเราะชอบใจตลอดทาง โดยเฉพาะตอนที่เห็นเราทำท่าปอดแหก อย่าหวังว่าม๊าจะกลับไปอีกนะ
ปันดาโชว์บัตรผ่านเข้าประเทศลาว Immigration เค้าเป็นซุ้มไม้ไผ่เล็กๆ ดูบ้านๆ ดิบๆ ดี เจ้าหน้าที่ยิ้มๆ ที่ได้ยินเราแซวเด็กๆ ว่าจะปล่อยให้อยู่เมืองนอกถาวรดีกว่าตลาดลาวตรงนี้ไม่ค่อยมีสินค้าที่น่าสนใจเท่าไหร่ ส่วนมากเป็นกระเป๋าก้อปปี้ คงได้มาจากเมืองจีน(อีกน่ะแหละ) แต่ก้อได้ของที่ระลึกเล็กๆ น้อยๆ กลับมาทุกคน
สามคนพ่อแม่ลูก หน้าป้ายสามเหลี่ยมทองคำ ลูกได้รู้ว่าเรามาอยู่ที่จุดบรรจบของสามประเทศ ไทย ลาว และพม่า ได้เล่าประวัติคร่าวๆ ให้เด็กๆ ฟัง แต่ก้อตัดสินใจไม่ไปพิพิธภัณฑ์ฝิ่น เพราะอาจจะถึงภูชี้ฟ้าค่ำเกินไป ซึ่งจะทำให้ขับรถลำบาก
สาวไทยและสาวเวียตนาม(ที่ตามมาจากตลาดลาว อิอิ)
แวะกินข้าวมื้อเที่ยงที่ร้าน "ริมโขง" ตรงใกล้ๆ กับท่าเรือข้ามไปตลาดลาวและคาสิโน ผัดผักและปลาทอดน้ำปลาอร่อยและเค็มดี หุหุ พี่หนุ่มสั่งปลาคังผัดฉ่าให้ลองชิม คุณหน่อยและพี่แก้วบอกก้อพอโอเคพี่ แต่ไม่เอาอีกแล้วนะ เอิ๊กๆๆ กินข้าวดูวิวแม่น้ำโขงที่เริ่มแห้งไปบ้างจนวัวฝูงใหญ่สามารถเดินข้ามน้ำได้ บรรยากาศประมาณทุ่งซาฟารีที่แอฟริกาใต้ ที่เคยดูใน UBC
No comments:
Post a Comment